Το φέρετρο στο δέντρο

Ο Πλούταρχος, στο Περί Ίσιδος και Οσίριδος, φυλάει τον λόγο που οι ίδιοι οι Αιγύπτιοι διηγήθηκαν. Ο Σεθ (Τυφών) εξαπατά τον Όσιρι σε κιβώτιο στα μέτρα του, το σφραγίζει και το ρίχνει στον Νείλο. Δεν μένει στην Αίγυπτο. Βγαίνει στη θάλασσα και πιάνει στη Βύβλο.

Έρεικα φυτρώνει γύρω από το φέρετρο μέχρι κιβώτιο και δέντρο να γίνουν ένας κορμός. Ο βασιλιάς της Βύβλου, που ο Πλούταρχος ονομάζει Μάλκανδρο — θνητός, με βασίλισσα και βασιλόπαιδα — κόβει το δέντρο για κίονα του παλατιού του. Ο νεκρός θεός της Αιγύπτου είναι, για καιρό, δοκάρι σε φοινικικό βασιλικό σπίτι.

Η Ίσις δεν καλεί το σώμα από τον αέρα. Έρχεται ξένη στο λιμάνι μας. Κάθεται στο πηγάδι μας και κλαίει. Οι γυναίκες της βασίλισσας την βρίσκουν· πλέκει τα μαλλιά τους και φυσά άρωμα που το φέρνουν στο παλάτι. Η βασίλισσα καλεί την ξένη και την παίρνει τροφό του βασιλόπαιδος.

Ο Πλούταρχος δεν ορίζει χρόνια. Μπαίνει στην υπηρεσία φοινικικού βασιλικού οίκου και μένει ώσπου να της επιτραπεί ο κίων. Τη νύχτα καίει τη θνητότητα του παιδιού στη φωτιά και πετά ως χελιδόνι γύρω από τον κίονα που κρατά τον άνδρα της. Η βασίλισσα βλέπει τη φωτιά και φωνάζει. Το παιδί μένει θνητό.

Η Ίσις αποκαλύπτεται. Ζητά τον κίονα. Σχίζει το ξύλο, παίρνει το φέρετρο και αφήνει το υπόλοιπο δέντρο τιμημένο στη Βύβλο. Έπειτα παίρνει το σώμα στην Αίγυπτο. Μια βασίλισσα της Αιγύπτου εργάστηκε για έναν βασιλιά της Βύβλου.

Οι Αιγύπτιοι ταύτισαν τη Βάαλατ Γκεμπάλ — την Κυρία της Βύβλου — με την Άθωρ, και ύστερα με την Ίσιδα. Οι φαραώ έστελναν δώρα σε εκείνον τον ναό από το Παλαιό Βασίλειο. Ο μύθος δεν είναι ύστερο στολίδι πάνω σε εμπορικό δρόμο. Ο εμπορικός δρόμος είναι γιατί ο μύθος γνωρίζει το όνομα του λιμανιού.

Η Αίγυπτος μάς είπε Φενκού, τον λαό του κέδρου, γιατί οι ναοί, οι ιερές λέμβοι και τα δοκάρια των παλατιών που τούς έκαναν να φαίνονται αιώνιοι κόπηκαν από ξύλο που μόνο αυτό το βουνό και αυτό το λιμάνι μπορούσαν να πουλήσουν. Έπειτα έγραψαν θεολογία στην οποία το πτώμα του θεού τους έπρεπε να αναπαυθεί στο ξύλο μας πριν αναστηθεί. Ο μύθος θυμάται τη συμφωνία ως θεολογία. Εμείς θυμόμαστε τον βασιλιά.